از بهبود کارائی نیروی کار به توسعه تولید داخلی یا از حمایت تولید داخلی به بهبود کارائی نیروی کار؟

بحث بر روی این است در مقطع کنونی در اقتصاد ایران می توان از راه بهبود در کارائی نیروی کار به سطح مطلوب تولید داخلی رسید یا می توان از طریق حمایت از تولید داخلی به بهبود در کارائی نیروی کار رسید؟! در واقع مقصود این است کدام یک از این روشها در پویائی اقتصادی کشور موثرتر است؟!به نظر روش دوم با واقعیت اقتصاد ایران همخوانی دارد زیرا در روش اول بهبود در کارائی نیروی کار مستلزم رسیدگی به سطح دستمزد واقعی نیروی کار بر حسب نرخ تورم بالای موجود و مورد انتظار و همچنین فراهم نمودن امکانات و تسهیلات دیگر برای نیروی کار در اقتصاد ایران است یعنی به گونه ای سطح دستمزد اسمی باید متناسب با افزایش سطح قیمتها در جامعه افزایش یابد(عدم توهم پولی)که این امر موجب افزایش هزینه ی بخش تولید برای تولید کنندگان در بازار کالا و خدمات می شود و در نتیجه فشار هزینه ای بر روی بخش تولید را در مقطع کنونی بیش از پیش می نماید!ولی در روش دوم یعنی از حمایت تولید داخلی به بهبود در کارائی نیروی کار می توان با رونق بخش تولید داخلی به سطح مطلوب کارائی یا رضایت در نیروی کار هم رسید زیرا با رونق در بخش تولید می توان انگیزه ی و توان تولید کننده در افزایش سطح اشتغال و همچنین افزایش سطح کارائی نیروی کار بر حسب نرخ دستمزد واقعی وهمچنین فراهم نمودن دیگر امکانات مورد انتظار و درخواست نیروی کار را بالا برد